لبوبو؛ عروسکی بی‌هویت یا ابزار جهانی مصرف‌گرایی در دنیای کودکان

پایگاه خبری ایل بانگ-گودرز ظاهری(مشاور مدرسه) | دنیای کودکان بستر شکل گیری نخستین لایه‌های هویت فردی و اجتماعی انسان است. رسانه‌ها، اسباب‌بازی‌ها و عروسک‌ها نقشی کلیدی در ترسیم جهان خیالی و درونی‌سازی ارزش‌ها و نمادهای فرهنگی برای کودکان ایفا می‌کنند.
عروسک‌ها هرچند در ظاهر وسیله‌ای ساده برای سرگرمی کودکانند، ولی درواقع حامل پیام‌هایی عمیق درباره زیبایی، هویت، ارتباطات انسانی و حتی ارزش‌های اجتماعی هستند. عروسکی که به کودک عرضه می‌شود، ضمن سرگرمی، الگوی نگاه او به جهان را شکل می‌دهد. فرم ظاهری، رنگ‌ها، جنسیت و حتی نام عروسک هرکدام پیامی فرهنگی و اجتماعی به همراه دارد. به همین دلیل، جوامع پیش‌رو برای طراحی و معرفی عروسک‌های ملی سرمایه‌گذاری جدی می‌کنند تا کودکان همزمان با بازی، به نوعی آموزش غیرمستقیم هویت فرهنگی خود را هم دریافت کنند.
لبوبو به‌عنوان عروسکی که امسال وارد بازار اسباب‌بازی ایران شد، نمونه‌ای بارز از الگوهای وارداتی است که بیشتر از محتوای فرهنگی، بر جنبه‌های بازاری و مصرفی تأکید دارد. در معیار عرضه جهانی این عروسک با ظاهر عجیب، رنگ‌آمیزی‌های مختلف، مشخص نبودن داخل بسته و رازگونه بودنش و امکان خرید تنها یک عدد از آن با کارت شناسایی موجب شد، تب خرید لبوبو در جهان بالا بگیرد و به ایران هم برسد که البته در ایران صفی برای خرید نیست. در این میان، سؤالی مطرح می‌شود که چرا کودکان و حتی خانواده‌ها باید جیب خود را با خرید یک عروسک که داخل آن مشخص نیست و ریخت جالبی هم ندارد، خالی کنند؟… واقعیت آن است که لبوبو بخشی از زنجیره جهانی کالاهای فرهنگی است که هدف اصلی آن تحریک مصرف است. این عروسک با تبلیغات گسترده در فضای مجازی و فروشگاه‌ها، کودک را با میل به داشتن و خرید پیوند می‌دهد. خلاف کلاه‌قرمزی یا زی‌زی‌گولو که داستان و هویت داشتند، هویت لبوبو نه در روایت فرهنگی که در مالکیت کالا معنا پیدا می‌کند.