درختان کُنار مسجدسلیمان و اندیکا حافظ خاک و یادگارِ کهنِ طبیعت

پایگاه خبری ایل بانگ – ایمان محمدی نرگسی| درخت کُنار، تنها یک گیاه بومی ساده در اندیکا و مسجدسلیمان نیست؛ بلکه شناسنامه‌ی زیستی و فرهنگی این سرزمین است. ریشه‌های آن حافظ خاک‌اند، سایه‌های آن پناه دام‌ها و مردمان‌اند، و میوه‌های آن بخشی از سفره‌ی بومیان. بر اساس داده‌های اقلیمی.در دهه‌ی اخیر بیش از ۴۰ درصد پوشش سبز مناطق حاشیه‌ای اندیکا کاهش یافته و سرعت فرسایش خاک تا سه برابر افزایش پیدا کرده است. این آمارها هشدار می‌دهند که بی‌توجهی امروز، فردای ما را بی‌آب و بی‌زمین خواهد کرد.ما حق نداریم سکوت کنیم؛ قطع بی‌رویه‌ی کُنارها، آتش‌سوزی‌های سالانه، چرای بی‌ضابطه و پروژه‌های مخرب صنعتی حیات این درختان کهن را تهدید می‌کند. کنار، ریه‌ی زاگرس است و زوال آن یعنی زوال زیست‌بوم و مهاجرت اجباری نسل‌های آینده.مطالبه‌ی ما روشن است:1. اجرای فوری طرح‌های علمی برای احیای کنارستان‌ها و حفاظت از آن‌ها.2. تدوین قوانین سختگیرانه برای مقابله با تخریب پوشش گیاهی.3. سرمایه‌گذاری در پژوهش‌های بومی و مشارکت مردم محلی در مدیریت منابع طبیعی.4. به‌کارگیری دانش دانشگاهی در کنار تجربه‌ی روستاییان برای ایجاد یک الگوی پایدار توسعه.امروز باید تصمیم بگیریم که آیا وارثان شایسته‌ی این سرزمین خواهیم بود یا خیانت‌کاران به آیندگان.حفاظت از درختان کنار، حفاظت از حیات مسجدسلیمان و اندیکاست.