روز خبرنگار؛ رسالتی میان زخم مردم و زَخمه‌های امید

پایگاه خبری ایل بانگ-محمد باقری| ۱۷ مرداد، روز خبرنگار، فراتر از یک مناسبت تقویمی، یادآورِ زیستن در دل التهاب‌ها، نوشتن در میان بحران‌ها و ایستادگی در روزگار فراموشی است.

در مسجدسلیمان، زادگاه نفت و سرزمینی که زمانی چرخ توسعه کشور بر شانه‌هایش می‌چرخید، امروز اما فرسوده از بی‌مهری، زخمی از فقر و به ستوه آمده از غبارِ بی‌توجهی است؛ اما هنوز مردمانی دارد که در هوای تلاش و توکل نفس می‌کشند، صبر پیشه می‌کنند و امید را با تمامِ جان پاس می‌دارند.

در این خاک زرخیز و رنج‌کشیده، خبرنگار تنها گزارشگر خبر نیست؛ بلکه حافظ خاطره‌ی جمعی شهری است که درد می‌کشد و وجدان بیدار جغرافیایی است که فریادهای خاموش را به گوش جهان می‌رساند. او ایستاده است تا بگوید: اینجا، همان‌گونه که درد هست، زندگی هم هست؛ همان‌گونه که رنج هست، امید هم جاری است؛ همان‌گونه که فریاد هست، خواسته‌ها و مطالبات بی‌پایان مردم نیز هست.

خبرنگار خوزستانی، به‌ویژه در شهرهایی چون مسجدسلیمان، ناظری بی‌طرف نیست؛ او هم‌صدا با مردم است، هم‌درد با مردم و هم‌قدم با حقیقت. او نه زبانِ تبلیغ است، نه ابزارِ مصلحت؛ بلکه صدای بی‌صداها، نوری در دل غبار و شکستنِ سکوت‌های سنگینِ روزگارِ پرهیاهو و بی‌کلام .

روز خبرنگار، روز کسانی است که در میان انبوهی از بی‌توجهی‌ها و سختی‌ها، هنوز می‌نویسند؛ می‌نویسند تا فراموش نشود، تا صدایی شنیده شود، تا شاید تغییری رقم بخورد و نوری دوباره جان بگیرد.

درود بر قلم‌هایی که در دل غبار می‌نگارند و در گرمای طاقت‌فرسا التیام می‌بخشند.
درود بر خبرنگارانی که صداقت را بر نان ترجیح می‌دهند.
و درود بر مسجدسلیمان که هنوز فرزندانش، حتی اگر دیده نشوند، صدای سرزمین خود باقی خواهند ماند.