هر دَم از حلقهء عشاق پَریشانی رفت…

پایگاه خبری ایل بانگ_محمد باقری | بیژن رنجبر، مردی که زندگی‌اش مملو از خصایص نیکو و درخشان بود، اکنون در میان ما نیست. اما یاد و خاطرات و آثار کارهای نیکش، همچنان در دل‌ و جان‌ها زنده است. عزیزی که اصالت و نجابت را زینت خود قرار داده و دست‌هایش همیشه در حالِ گشودنِ گره از کار خَلق بود، آن هم نه برای جلب توجه یا کسب منافع شخصی، بلکه از روی ایمان و اعتقاد به خدمت به دیگران. او نه تنها در مقام کارآفرین، بلکه به عنوان یک دوست و فراتر از آن حتی یک پدر، همیشه محل اِتکای اطرافیان و جوان ترهایی که در مقام یک دوست کنارش بودند ، بود.
او که به خوبی می‌دانست در این دنیای فانی، تنها خدمت به خلق خدا و نیکوکاری است که انسان را در مسیر رستگاری قرار می‌دهد با سخاوتی مثال زدنی و بی هیچ چشم داشتی همواره در امورات خیر پیش قدم بود.
یکی از بارزترین ویژگی‌های این بزرگمرد ، روابط انسانی و مردم‌داری اش بود. علی‌رغم ارتباطات گسترده‌ای که داشت، هیچ‌گاه از این روابط برای منافع شخصی استفاده نکرد. هرگز در پی قدرت یا شُهرت نبود، بلکه در پی رضایت خداوند و آرامش دل‌های دیگران بود. در زمانی که بسیاری به دنبال به دست آوردن موقعیت و دارایی بودند، ایشان به دنبال رضایت معبود و پیشبرد اهداف انسانی اش بود.
بیژن رنجبر برای همیشه در یادها خواهد ماند نه به خاطر مال و منال ، بلکه به خاطر نفس پاک و قلب مهربانش که همواره در کنار دیگران و برای آنان می‌تپید.
اما برای مسجدسلیمان و بختیاری، فقدان چنین انسان‌هایی غم‌انگیزتر از هر چیزی است. انسان‌هایی که اصالت را می‌شناختند و به درک و شهود بالایی از انسانیت دست یافته اند، اکنون دیگر در میان ما نیستند. اما باید به یاد داشته باشیم که روح ایشان در تمامی کارهای خیر، در نیکوکاری‌ها، در حمایت از همنوعان، باقی خواهد ماند.
بیژن رنجبر نه تنها یک انسان وارسته و بزرگ بود، بلکه الگویی از مردانگی و صداقت و ذکاوت و سخاوت و صراحت بود. او به ما آموخت که در دنیا هیچ چیز مهم‌تر از رضای خدا و خدمت به خلقِ خدا نیست. فقدان او، خسارت بزرگی است برای مسجدسلیمان، برای بختیاری و برای همه کسانی که به انسانیت و ارزش‌های والای انسانی ایمان دارند.