میزبانی لیگ برتر کشتی فرنگی کشور و نمره قبولی شهرداری مسجدسلیمان

پایگاه خبری ایل بانگ-محمد باقری | پس از ناکامی های سریالی تیم فوتبال نفت مسجدسلیمان و بازی پرحاشیه و ملال آور صعود و نزولِ این تیم در لیگ برتر و دسته یک فوتبال کشور،انتشارِ خبر کسبِ امتیازِ میزبانی برای مسجدسلیمان به عنوان تنها تیم خوزستانی حاضر در این دور از مسابقات ، خبر مَسرت بخشی بود که بسیاری از مردم این شهر و استان را جذب خود کرد.شهری که مردمانش به واسطه ی ارزش ها و آموزه های ایلی و قومی خود،همواره بر این ورزش کهن با ریشه های سِترگ تاریخی ، ارج می نهند.شاید از این رو است که شاهنامه به عنوان سندِ مکتوبِ این ورزش ملی ایرانیان،همواره در بین بختیاری ها،از جایگاه و منزلتی خاص برخوردار بوده است.به گونه ای که گاه حتی در کابین و جهازِ نوعروسان،نسخه ای از این کتابِ حماسی وجود داشته،تا آیین ایرانیان که همان پرورش جسم از طریق ورزشِ باستانی و کشتی پهلوانی در کنار تعالیم متعالی انسانی و اسلامی بوده ، به نسل های بعدی منتقل شود.
این اقدام شایسته،که با پیگیری هیات کشتی استان خوزستان و اسپانسری آگاهانه شهردار و شورای شهر مسجدسلیمان محقق شد،زمزمه های انتقادی را با خود به همراه داشت.انتقاداتی با این مضمون که چرا کشتی گیران غیر بومی و غیر ایرانی در اَرَنجِ تیم کشتی فرنگی شهرداری مسجدسلیمان گنجانده شدند.هر چند دلیل این امر در ماهیت ورزش حرفه ای ، آن هم در این سطح مُستَتِر است.اما برای تفهیم بهتر موضوع ، پاسخ را با مثالی ملموس عنوان می کنم ، چگونه است که برای ورزش پرحاشیه و جنجالِ فوتبال ، آن هم با آن تراکنش های سرسام آور مالی، ورود لژیونرهای خارجی و گل چین کردن بهترین های کشور آن هم فارغ از تعلقشان به حوزه های جغرافیایی ، امری متداول و پسندیده است،به گونه ای که گاه حتی ، مربیان برخی تیم ها ،دلیل ناکامی های تیمشان را در حصولِ نتیجهء مطلوب ، نبود این قبیل از بازیکنان عنوان می کنند و جالب تر آنکه بخشی از کارشناسان و تفسیر کنندگان ورزشی نیز ، به آن صحه می گذارند.اما برای ورزش کشتی ، این حق بدیهی نادیده گرفته می شود.و آن را به عنوان مسئله ای غامِض یاد می کنند.از دیگر سو ذکر این مسئله بسیار حائز اهمیت است که دست مزدهای کشتی گیران حرفه ای حتی در سطحِ حرفه ای و مدال آوران المپیکی،بسیار پایین تر از حد تصور است.و به هیچ وجه قابل قیاس با ورزش فوتبال(حتی در سطوح پایین تر) نیست!
نتیجتا میزبانی این آوردگاه بزرگ ورزشی،و آوردن نامداران این ورزش جذاب و پُر مخاطب در چیدمان اَرَنج تیم شهرداری مسجدسلیمان نقطه قوتی است که درایت شهردار و شورای شهر مسجدسلیمان به عنوان حامیان مالی و همچنین کادر فنی تیم برای پذیرش این ریسک،قابل تحسین اند‌.اگر بهتر به تمام ابعاد این رویداد بزرگ ورزشی دقت کنیم خواهیم دید که میزبانی رقابت نامدران کشتی ایران و جهان،خود به تنهایی یک کلاس آموزشی است که نه تنها در ارتقاء سطح خودباوری و اعتماد به نفس و افزایش انگیزه جوان ترها بسیار حائز اهمیت است، بلکه دیدن سبک و سیاق و دیدن مُدل های کشتی گرفتن این ورزشکاران حرفه ای از نزدیک ،حتی برای مربیان تازه کار ، خود سراسر آموزش است.
از دیگر سو شهرداری ها،برای ارایه خدمات شایسته تر به اجتماعات کم برخوردار ، دارای مسئولیت های اجتماعی هستند.که این نوع مسئولیت ، امروزه به یک ضرورت و حتی چالش تبدیل شده است.اما نباید فراموش کرد که دامنه این امر بسیار فراتر از احداث زمین‌های بازی و ایجاد فضاهای سبز و نصب نیمکت‌ در خیابان‌های قابل پیاده‌روی و… است.بلکه با توجه با مقتضیات زمان و توان و دانش مدیریتی مدیران شهرداری ها ، آنها میتوانند در راستای برطرف کردن چالش های اجتماعی متمرکز شوند.چالش هایی نظیر ایجاد خوابگاه‌های موقت برای افراد بی‌خانمان، مساعدت به توانمندسازی زنان سرپرست خانواده، جمع‌آوری معتادان متجاهر و کودکان کار و ایجاد مراکز فرهنگی، مذهبی و هنری و ورزشی و حمایت از این تیم ها است.اقداماتی که تا کنون، کمتر شاهد تحقق آن در شهر پر از چالش مسجدسلیمان بودیم.اما این رویکرد جدید،شاید فصل نوینی در تفکر شهرداری و پارلمان شهری باشد.تفکری که تدام آن، می تواند زمینه ساز اعتماد دوباره و آشتی مجدد با این نهاد مدنی شود.